ÇÖPLÜKTE BİR ADAM

Yırtık pırtıklar içinde ,paramparçayım.

Bağrım açık,çıplak ayaklarım

Nasır’la kardeş olmuş,topuklarım

Kirden kalıplaşmış,tarumar saçlarım,

Grileşmiş aklarımla,çöplükte eşeleniyorum.

Bana benzer köpekler de burada.

Martıların çığlığı , içimizdeki feryat,

Köpekler uluyor,bense suskunluktayım.

Az ilerde, ben gibi insancıklar,

Az ilerde,insancık olmaya aday çocuklar.

Artık,gök yüzüne bakmıyorum bile.

Biliyorum ki , bura, Tanrı’nın yeri değil

Tanrı ,çöplüktekileri çöpe atmış belli.

O..Zengin sofraların baş köşesinde,

Orda ,yaşlı bir adam

Ona Baba diyorum.

Az ötede ,dertli kamburuyla bir kadın,

Ona da Anam diyorum…

Ve….Küflenmiş ekmeğe de TANRIM

Yok..Yok.. İsyan etmiyorum..

Aptal aklım,yoksul yaşamımla

Buna…Kaderim…Diyorum…

R. Aras. 19-10-2018. İZM