BAKAR

BİR GÜMÜŞ ADAM VARDI… BURHAN GÜMÜŞ ve ŞİİRİ ÜZERİNE (1952/18.02.2014) — Yazan: ALİ RIZA NAVRUZ ^^^ Apansız boğulurken gündüzler gecelerde, sebepsiz umut çiğneyicilerinden bir şairimizi daha yakın bir zamanda ebediyete yolcu ettik ne yazık ki!. Göğün suskun mavisinin kıyılarına uzanıp ılık Mart yağmurlarıyla ıslatırken ruhumu, Merhum Burhan Gümüş’ün Elbruz tepesindeki...

“ŞIIR KANATLI KUŞLARIM” kitabından. Yağmurlar yağıyor bak yine Rüzgarların savurduğu yaprakların arasında kaybolmuş umutlarımın üstüne. Islanıyor sevdalar, sırılsıklam… Bense seyrediyorum camdan sessiz, sensiz. Karşımda çarşaf gibi masmavi deniz ve elimde kahvem, uzaklara dalmış gözlerim… Yoksun tabi yine sen, her zamanki gibi. Yalnızlık eşlik ediyor yudumladığım acı kahveme. Denizin bittiği yere...

…Geçen yazıda özetledim. Özet sonunda anlatacaklarım var dedim. Kötü bir yazar olmak istemedim ama edebiyatçı ve düşünür olarak tedirginliğim daha bitmedi.Düşüncelerimin kasvetli havası olgunluğumun sonunda başlamıştı. Şimdi nerede olduğumu bilmezken, sonu ve başlangıcı kim belirleyecek? Edep yerli yerinde değil ve herkes de bu halinden memnun iken kimsenin benimle uğraşacak vakti...

Hayatı paylaşmak Sevgiyi hisettirmek Duyguları dile getirmek Göz pınarlarını silmek Acıya ortak olmak Bir umuttu yaşamak  Muaviye boyamaktı gökyüzünü Sağnak yağmurun ardından çıkan Gökkuşağı idi hayat Paylaşmaktı gönülden yüreğe Sesini duyabilmekti yaşamak Bir umuttu yaşama sevinci hayat Tükenmek değildi vazgeçmekse asla Sevmekti yalansız rivayetsiz Dürüst olmaktı doğru olan Adam gibi...

Zaman, avuçlarımızın arasından süzülüp giden ince bir kum saati değil aslında. Her bir tanesi ruhumuzun kıvrımlarına çarparak iz bırakan, aktıkça ağırlaşan ve bizi dönüştüren bir nehir. Bir yılın daha son demlerine yaklaştığımızda, takvim yapraklarının o hafif hışırtısı bize sadece günlerin geçtiğini değil, zamanın “eskidiğini” de fısıldıyor. Oysa eskiyen sadece rakamlar;...

Geçen gün eski bir fotoğraf albümünün sayfaları arasında kayboldum. Hani şu köşeleri sararmış, parmak izi dolu olanlardan. Bir fotoğrafta durdum, beş yaşındaki halimle göz göze geldim. Elinde erimiş bir dondurma, dizleri yara bere içinde, ama gözlerinde öyle bir ışık var ki… Sanki dünya sadece o andan ve o dondurmanın tadından...