Yazar Meral BAYAT 5. Ulusal Kitap Fuarında

‘’ Sen demek aşk demekti ya hani… Sen olmayınca aşk yok. Rengârenk değil hiçbir şey. Simsiyah koyu bir karanlık dipsiz bir kuyu sanki senin yokluğun. Çırpınışlar var ama çıkılmıyor o kuyudan sen olmayınca. Nefes alamamaya başlıyorsun. Tek istediğin nefes almak oluyor. Ne zaman sesini duydum ne zaman konuştun o zaman...

Samsun’da düzenlenen 5. Cemal Safi Şiir Yarışması’nın sonuçları açıklandı, yüzlerce kişinin katılmış olduğu yarışmada Diyarbakırlı genç şair Ediz Servan Erdinç, ”Didem’di” adlı şiiriyle birinci oldu, şairler şehri olarak bilinen ve Ahmed Arif, Sezai Karakoç, Cahit Sıtkı Tarancı, Yılmaz Odabaşı vb. şairlerin memleketi olan Diyarbakır’dan bir şair daha çıktı.  Aynı zamanda...

__________ SEVDİĞİM _________ Sükûta bürünmüş etmezsin kelam El alem küs sanar bizi sevdiğim Çok defa gönderdim almazsın selam Demişsin beklesin güzü sevdiğim Beyhude geçirdin bunca zamanı Bülbül hiç keser mi gülden gümanı Savrulup gitse de sevda dumanı İçerde kalıyor közü sevdiğim Düşürme dillere beni canparem Kalmadı takatim, tükendi çarem Kabuk...

Neden bu dünyaya köhne diyorlarDünya köhne ise, edenler ne ki?Yüz yıllar boyunca kahpe diyorlarDünyada kahpelik edenler ne ki? Acıları biz yarattık biz çektikSabır küpün biz doldurduk, biz döktükİkbal’i biz yaptık biz boyun büktükHalada bu yolda gidenler ne ki? Ne sözler dolanıp durmakta dileGayretim boş, çabam oldu nafileDost diyerek yüzüne güle,güleDostun...

Düşmüşüm hayatın girdabına Sıkışmış ım yaşamın kollarına Bekliyorum ölüm gelsin diye bana Kefenimi giydirsinler sırtıma * Bir gün o gün geliyor Senin için saat doluyor Kimi güneşin doğuşunu görüyor Kiminde güneşin batışını görmüyor * Kuş gibi gidiyoruz oradan oraya Yaşarken bu garip dünyada Uzanmadan musalla taşına Koyulmadan dört kollu tabuta...

Özlemler karışıyor gecelerime Adını koyamadığım, Bilinmedik bir zamana, Kaptırdım yitip gidenleri Sonu var mıydı? Bu özlemlerin Kalk git demeye, Göcüm yeter miydi? Kendi kendime boğulduğum Bu çıkmazda Bir yolu var mıydı? Yoksa sonum muydu? Bitmek bilmeyen özlemler… Emrah Elitaş