Kasım Kara
…
Toprağın tenine sarılmış ,
Omuz omuza, yan yana.
Yüreklerindeki ateşi saklarlar zamana.
Yanaklarında rüzgârın izi.
…
Beyaz yakalı mintanlar, yıpranmış hırkalar içinde,
Her biri bir umut bu sessiz yeryüzünde.
Yamaç boyunca dizilmişler,
Geleceğin sesini uzaklardan bu toprağa çağırlar.
…
Biri bakar ufka doğru, dalıp gider hayallere,
Biri sıkıca tutunur dostunun omuzlarına.
Bu köyler ki şahittir nice yokluğa, nice çileye,
Ama boyun eğmez bu çocuklar ne kışa ne feleğe.
…
Toprakla kararmış elleri, ama pak alınları,
Aydınlık günlere çıkaracak bu sarp yollar onları.
Bak, sıra dağlar gibi uzanıyor inatçı gövdeleri,
Her biri yarının yazılmamış en güzel yürekleri.
…
Ne rüzgârlar büker bellerini, ne ayazlar dondurur,
Bu toprağın çocukları, karanlığı en güzel onlar susturur,
Aydınlık yürekleriyle kalplere dokunarak.
