Kasım Kara
…
Hüzünlü bir ezgi yankılanır,
Kemanın o eşsiz, yürek burkan sesinde.
Zaman sanki durmuş, saatler küsmüş,
İnsanlar hep “ben” derdiyle yoğrulmuş;
“Biz” denen o sıcak liman,
Uzak yollarda, unutulmuş diyarlarda kalmış.
…
Güneş boynunu büküp çekilmiş de gökten,
Kocaman bir karanlık çökmüş birden;
Çocukların neşeyle koşup oynadığı,
Kahkahaların gök kubbeyi sardığı o yerlere,
Şimdi derin, ağır ve ıssız bir sessizlik çökmüş.
…
O köyün yolunda, dağ başındaki o eski ev,
Yıllara meydan okur gibi dikilir hâlâ.
Duvarlarında yaşanmışlıkların izi,
Pencerelerinde hüzünün kokusu var.
…
İçeride zaman tükenmiş, hayat durmuş,
Hatıralar yarım kalmış,
Yarım kalmış cümleler gibi mahzun…
Terk edilmiş eski evlerde,
Tozlu raflarda unutulmuş, küf kokan kitaplar…
…
O odalar kendi sessizliğiyle yankılanır şimdi,
Kırık camlardan sızan rüzgârla beraber.
Rüzgâr kapıyı çalar, içeri usulca girer,
Eski günlerin hatırına odaları dolaşır.
…
Rüzgârın elleri dolaşırken yapraklarda,
Kitapların sararmış sayfalarından dökülür;
Geçmişten kalan, yorgun ve kurumuş gül yaprakları…
Her bir yaprakta bir ömrün özeti,
Her bir satırda bir sevdanın kıssası saklı.
…
Belki de o gül yaprakları,
Zamanın bile silemediği,
Eşsiz bir sevdanın son hatırasıdır.
Yıllar evvel bu evde birileri yaşardı,
Ocağın ateşi tüter, neşeyle bakardı gözler.
…
Bir kadın gül hatırına gülümserdi,
Bir adam kemanıyla dağları inletirdi.
Sonra rüzgârlar sert esti, yollar ayrıldı,
…
Kuşlar göçtü, kapılar kilitlendi,
O ev sessizliğe büründü.
Şimdi duvarlarda yankılanır sadece
Yalnızlığın ve hasretin ayak sesleri…
…
Ve pencereden sızan o hüzünlü ışık,
Aydınlatır odanın en ücra köşesini.
Ne gelen var ne giden,
Ne soran var ne söyleyen bu kimsesiz haneyi.
…
Sadece rüzgâr fısıldar eski masalları,
Sadece hüzün kalır geriye,
Kitap sayfalarındaki kurumuş güllerle,
Kasım gecelerinin hüzün dolu bakışlarında o sedirde…
