Kasım Kara
…
Toprağın üstünde bir anne yüreği,
Sarı örtüsü güneşten bir parça,
Kucağında yavrusu, gözlerinde hayatın telaşı,
Ayakta o tatlı, en masum bakışlı çocuk…
…
Dünyanın bütün yükü omuzlarına çökmüş gibi,
Evlatlarının gülüşüyle yeniden doğar her gün,
Umutla filizlenir yorgun ama güçlü yüreği.
…
Varlık yokluk ötesi, bu sevginin adı tarifsiz bir bağ,
Yoksulluğa inat, sevgiyle bezenmiş bu toprak,
Ana kucağıdır her şeye yeten, en sıcak sığınak!
Yıldızlar kadar uzak değil, tam kalpte parlayan bir ışık.
…
Önlerinde tozlu yollar, ömründe boynu bükük anlar olsa da,
Her yeni gün farklı bir hikaye, aydınlık bir bilinmeze doğru…
Zaman akar geçer, rüzgâr üşütse de teni,
Kim unutturabilir ki bu masum gülümseyeni?
…
Hayat bazen acımasız, bazen yaman bir çelişki…
Fakat sevginin ve umudun elleri tuttuğu yerde,
Karanlıklar aydınlanır, yollar çiçek açar yeniden.
