YALANCININ MUMU

Yalan kişinin bilinçli bir tercihidir. Dil sürçmesiyle veya kaza ile değil, hesapla, kitapla söylenir. Korkaklığın akılla boyanmış halidir.
Yalancı, aslında karşısındakini değil, kendini aşağılar. Her yalan, insanın omurgasından bir parça koparır. Bir süre sonra doğruyu söyleyemez hale gelmez, doğruyu söylemeye cesareti kalmaz. Çünkü yalan, sahibini güçlendirmez, bağımlı yapar. Yani zamanla alışkanlık haline gelir.
Ayrıca söylediği yalanı unutmamak da blr beceri işidir. Ama her yalancı sonunda yakayı ele verir.
Gerçeği saklamayı merhamet, ihaneti nezaket sanarlar. Oysa yalanın iyi niyeti olmaz. İyi niyet, gerçeğin karşısında durur, arkasına saklanmaz.
Yalan çoğaldıkça gerçek küçülmez. Ama yalancı küçülür. Sözlerin değeri kalmaz, bakışlar kirlenir, güven çürür. Bir kez yalan söyleyenin artık savunması olmaz. Her açıklama yeni bir şüphedir.
Yalanın en kirli biçimi, inkardır. Yapılanı yok saymak, yaşananı çarpıtmak, başkasının aklıyla alay etmektir. Bu, sadece ahlak yoksunluğu değil ruhsal bir şiddettir.
Gerçek er ya da geç ortaya çıkar.
Yalan ise sahibini terk etmez. Onu rezil edene kadar yanında kalır. Boşuna dememişler “Yalancının mumu yatsıya kadar yanar.” Diye.
Yalansız ve yalancısız günler dileğiyle.

AYŞEN ÖZGÜR