KARDAN ADAM / Hamdiye Özer Okudan

Hamdiye Özer Okudan
*
Dün gece kar yağdı kentin üstüne..
Sokaklar bembeyaz..
Ellerim üşüdü, kalbim buz mu buz…
Ayaz ki ayaz…
Gece bir yandan..
Kar bir yandan…
Yine vuruyor özlemin, dayanılmaz…
Attım kendimi gecenin ayazına…
Bir leke gibi düştü sevdam…
Geceni kar beyazına…
Ne zordu dayanmak…
Buz dağı yalnızlığına…
*
Bir kardan adam yaptım…
Sabahın ilk aydınlığında…
Kocaman yükselttim kapımın yakınında…
En çok sevdiğim kömür karası gözlerini koydum…
Baksın diye yüreğime yüreğime…
Ördüğüm atkıyı doladım boynuna…
Benim kadar üşümene gönlüm dayanmaz…
Burnun büyüktü biraz…
Yakışırdı azametine…
Kocaman bir havuç yerleştirdim…
Duruşun mağrur…
Bir bakışın vardı ki…
İçimin tüm kışlarını yok eden…
*
Önce ağladım sevinçten baktıkça sana…
İşte gelmiş dikilmiştin karşıma…
Döne döne seyrettim seni…
Sevinçten yuvarlandım…
Kara bulandım..
Kömür karası gözlerin üzerimde…
*
Kar gibi…buz gibi…dağ gibi sessizdin…
Dayanamadım…
Kartopuna tuttum seni saatlerce…
İçimde kabaran öfkeyle…
Bir yandan sevdamızın şuh cilvesiyle…
Bir yandan büyüyen sessizliğinin acısıyla…
Oynadım…oynadım..yoruluncaya kadar..
eskisi gibi kara battım…sana battım…
Son kez baktım…
Karşımda dikilen bu put adama…
Bu duygusuz kardan mabuduma…
*
Sonra yıktım, yok ettim yarattığımı…
Çaresizlikten oturup ağladım kar yığınında…
Güneşe bıraktım buzlanmış sevdamı…
Ya büsbütün eritecekti güneş…
Ya da filiz tutardı umutlarım,
Kar altında…
*

14 Ocak 2024 TEKİRDAĞ