KÜLLER VE SESSIZLIK

Gülhan Kartay

Bugün kendimle tartıştım.
Zaman omzuma yaslandı, fısıldadı.
Karanlık sessizce gözledi.
Ölüm araya girdi:
“Sen neyi bekliyorsun?” dedi.

Ayaklarımın dibinde dönen küllerde,
her biri bir kırık,
her biri unutulmuş geçmişim.
Rüzgar geçti,
yüzüme dokundu,
hafifçe fısıldadı:
“Başlamaktan korkma.”

Gülümsedim.
Gözlerimi kapadım,
kendi enkazımdan bir kapı açtım.
Adımlarım hafifti,
ama her biri yeniden doğan bir hayatın sesi.

Ve fısıldadım:
“Ölüm bile geri çekilir;
İnsan, kendi küllerinden yeniden doğduğunda.”