Meryem Güngör
Öyle soğuktu ki hava,
Sımsıkı kapatmıştım gözlerimi.
Bedenimin sol tarafı bir boşluktu.
Bilmediğim sesler vardı; neresiydi burası?
Soğuk, dar bir şey tenimi sarıyordu;
Sanki vücudumu tutsak etmişti dar bir kumaş.
Islak, soğuk toprak kokusu her yerdeydi.
Fısıltılar vardı etrafta, daha önce duymadığım.
Bir karınca sesi vardı, daha önce işitmediğim…
Bir ses duydum: annemin ağladığını,
Avazı çıktığı kadar bağırdığını.
Bir ses daha duydum; babamın feryadını, gözyaşlarını.
Sımsıkı kapattığım gözlerim sözümü dinlemeden açıldı.
Babam daha da çok bağırdı: “Daha çok erkendi!”
Sesler yok olup gitti sol tarafımdaki boşlukla beraber.
İşte o zaman anlamıştım:
Meğer ben ölmüşüm haberim yok.
Son zamanlarda derinliği bu kadar çok hissettiğim bir şiire rastlamadım kaleminize sağlık
Kıymetli yorumunuz için yürekten teşekkür ederim.
Daha önce bukadar içten yazılan bir eser okumamıştım çok özgün ,çok başarılı ,her cümlesinde adeta hayatımdaki yaşantılardan bir kesiti canlandırıyormuş gibi hissettim yazarın yüregine sağlık , dilerim kalemindeki kuvveti daha da artar bu başarıyı herkes görür .Eline sağlık Meryem güngör
Yorumunuz ve güzel dilekleriniz için teşekkür ederim.
Bilmem ki insan insana neden düşmandır ama şuda vardır biri birşey yazıyorsa boşa değildir.her şiir ,her söz altındır ,işten ondandır dediğim şey söz gonuldur .yazi veya kitap onun beynidir.
Güzel yorumunuz için teşekkür ederim
İlk defa ölümü bu kadar derinden ve yakın hissetim bu şiir de,gerçekte var olan dünyamız başka bir şekilde yada türden anlatılamazdı bence şiiri yaşadım resmen okurken çok başarılı
“Şiir, kalpten doğar ama ruhlarda yankılanır.
Hissettiğiniz o derinlik, şiirin değil, sizin kıymetli hissiyatınızın başarısıdır. Bu içten okuyuş için şükranlarımla.”