SIRTIMIZDA TAŞIDIK

Bakışında yıldızlar parlar Gülüşünde Sevgi kokar Cilvesi,nazı aşkı davet eder Gören gözler sever Geldiği yerde hayat başlar Dilı tatlı ,sözü ballı Sekerlimi şekerli hali Dersin gel dalıma kon yani Bakışlarında sevda gezer Yürekleri yakar geçer Endamı aşkı davet eder Sanırsın, gül goncası sanki Her gün ayrı bir güzel Baharın bir...

KÖYÜNDEN ETTİLER Güzel yurdumu talan ediyorlar Para için ormanları kesiyorlar Yarını hiç düşünmüyorlar Torunlarına ağaç bırakmıyorlar Torunları ağacı bilmeyecekler Köylüyü köyünden ettiler Gurbete yollayıp tarlayı çöl yaptılar Köylü ekmezse onlar ne yerler Belki de talan edenler ot yer Ben hayalci şair metinim Anlayana çalar sazım Belki biraz uzundur dilim Ne...

MUTLULUK ÇOCUKLUKTA MI KALDI? Hüseyin Çelikten (Karlı bir gün de siyah beyaz bir fotoğrafın anımsattıkları) Nerede uyursak uyuyalım, yatağımızda uyanacağımızı bilmenin rahatlığını sadece çocukluğumuzda yaşadık belki de. Çocukluğumuzun en güzel yanıydı, uğur böceklerinin uğur getireceğine inanmak. Sadece çocukken mümkündü utanmadan başkalarının yanında sesli ağlayabilmek. Küçükken, “büyüyünce ne olacaksın?” Diyenlere aşık...

BEYAZ ÖRTÜ (1 ŞUBAT 2022) YAZAN: MUSTAFA SÖĞÜT Aylardır yolunu bekledik yağarsın diye Çok şükür sonunda yağdın beyaz örtü Düşündük belki bizden küstün mü diye Çok şükür gelişin mutlu etti beyaz örtü Meğer ne büyük bir rahmetmişsin bize Rabbimin merhameti şefkati çoktur bize Dünyaya meyledip ilahi rızayı unutsak da Rabbimin...

Şehirler uzaktan bakıldığında hep aynı izlenimi verir: üst üste yığılmış binalar, lif lif uzayan yollar, ışıktan bir çemberin içine sıkışmış gibi duran gökyüzü… Fakat yaklaştıkça insanı içine çeken tuhaf bir derinliği vardır. O derinlik bazen bir sokak aralığında, bazen bir pencereden sızan loş ışıkta, bazen de kalabalığın ortasında ansızın beliren...

Yağmur Ūlkelerinde…. /Süleyke/ ———— Ali Rıza Navruz Oysa şu üç buçuk dirhemlik kalbimiz böyle bir anı; “yağmur ülkelerinde nehirler ters akarmış” deyu gözyaşı hesabımızdan mahsup etmemiş miydi Süleyke? Evlere dönme zamanımız hangi kapıya çıkardı hiç düşünmedik biz. Kelimelerimiz kan ağladı belki de sürç-ü lisanımızdan. Başımıza çarpan bu “âh” kimin duasıydı...