EDEBİYAT

kadın kutsal diyoruz, şiddetle vuruyoruz, evlat bizim diyoruz, sokağa atıyoruz. bu ne şiddet, bu ne öfke… yok mu sabır, yok mu sine… ne oldu bize, ne hale geldik, olduk cani, olduk gaddar. sığınacak limanı olanlara set olduk, ölüp yok olana kadar. kadına gül verelim, evladımızı sevelim, aile olmak istiyorsak, saygı...

Kurnazca bir dengesi var yazgının. Kavuşmaların özünde sürüncemeler, Maçoluksa ayrılığın. *** Kaptan Nemo’nun güve yemiş üniforması Dipteyim milyar çarpı yirmi bin fersah. Ermiş derviş külahı sedirde; Hissedar olmak için muhteşem yüreğine, Müddetsiz sancı dağıtmakta Kadı Agâh. *** Üç büklüm olmuş söz Kıran giresi hüsran.. Beşik verandada rüzgar beklemekte. Gece yine...

Günün Şiiri: “ANDIMIZI OKUMAK ŞEREFTİR: Türk varlığından gocunanlara karşı , Türkçe konuşmaktan kaçınanlara karşı , Türk isminden rahatsız olanlara karşı , Türke kin besleyenlere karşı , Türke saygısı olmayanlara karşı , Türke kalleşçe saldıranlara karşı , Her sabah ANDIMIZI OKUMAK ŞEREFTİR!…. *** Anadolu Türk kanıyla vatanlaştı, Türke düşman kesilenler yoğunlaştı,...

Günün Hikayesi: “HAYAT HİKAYEMİZ….. Gal-û Belâ da yazılmış hikayemiz, Ana rahmine düşünce başlar hayat mücadelemiz,… İlk mücadele dünyaya gelmek için… Dünyaya geldikten sonra ağlamayla devam ederiz.. Doğal ihtiyaçlarımızı ağlamakla belirtiriz . Yinede birilerine bağımlıyız , bu annemiz dahi olsa… Acığırız ağlarız, susarız ağlarız, altımız kirlenir ağlarız, velhasıl ağlamakla meme verir...

Altı yıl, okulda yatılı kaldık. Ufacık tefecik çocuktu.Nizam Beraber ağladık beraber güldük. Afacan,afakan cocuktu Nizam. X Zamanla uslandı,ağır baş oldu. dersine çalışıp gözüme girdi Seviyor bayrağı,seviyor yurdu. Segiyle saygıyla anılır Nizam. X Vodafon arena bulandı kana Hainler kıydılar olarca cana. Nice ocak söndü bir anda. Vatana kurban vemişti Nizam X...

  Dünyayı verdiler istemedim  Sevdiğim yanımda yok dedim  Sensiz dünyayı neyleyim  Sensin benim tek gülüm  *** Gülü koklayamam dikeni batar  Gözlerim hep seni arar  Sensiz dünya neye yarar  Kollarım ancak seni sarar  *** Sen yanımda yoksun  Gelir bana kokun  Gel hasretlik yok olsun  Sol yanım artık sussun  *** Ben garip...

“Türkçem benim ses bayrağımdır”diyordu. Vefatının 16. Yılında unutmadım Fazıl Hüsnü Dağlarca ustayı, unutturmam (1914- 15 Ekim 2008) ^^^^^^^^^^^^^ Ali Rıza Navruz Değnekten atının sırtında göllerdeki kamışlarla birlikte büyüyen 1914 İstanbul doğumlu Fazıl Hüsnü Dağlarca, kötü ruhlu türlü boyalar içerisinde uyuyorken uzak kuşakların acısına halay çeker her uyanışında… Kocaman bombalara inanmamak...

Hani farelerin kedi ile saklambaç oynadığı  Uzun maratonu koştukları  Kazananın ya canını kurtardığı  Diğer kazananın karnını doyurduğu O önemli maratonu kim kazanacağı  Biz görmezdik eğer fare kaçtıysa Canını kurtarır  Eğer kedi kazanırsa  Güzel bir ziyaret çeker  Kiremitlerin rüzgar ile vals yaptığı  Güneşte güneş yağı olmadığı için  Çayır çayır yandığı  Kanter...

O bir baba; Merhaba can kardeşim. Yaşadığım ufak bir öykü dedi ama büyük dramdı… Malum, parasızlık 99 Yılında İstanbul da bir inşaatta yatıyorum. Kapı yok, pencere yok, yatağım beton, yastığım kürek sapı ! 15 gündür açım, göz yaşlarımı teselli edecek sigaram bile yok. Diyeceğim; Ayaz vurmuş bir beden hariç hiç...

Geleceğe umutsuz bakışlarla geçmişe baktırıp güzelmiş deyip/ dedirterek ağlatacağım kendimi ve sizi… Sevinçle kapalı gözlerinizi açacağım turfanda insanlık mevsimine… Eskiden Utananların evi barkı parası pulu var şimdilerde ! Ya insanlık… Kaç kişide kaldı ? Ya da kaş kişi arsızlıkla heybesini doldurdu… Bir laç sözüm olacak ! Unutun tüm duygularınızı, çıkın...

Eylül ayı yazı bitirir Kış geliyor diye haber verir Ben Eylül’ü o yüzden sevmiyorum  Hem hüzün mevsimi  Kışın habercisi Yeşil yaprakların Sararıp solması Bana hüzün veriyor  Eski insanlar  İnce hastalık derlermiş  O hastalar Eylülde  Rahmetli olurmuşlar  O yüzden kimse sevmezmiş  Eylül ayını Ve döküm ayı derlermiş  İnce hastalar gittiği için ...