EDEBİYAT

Eylül gidiyor Ben vedadayım Gülmek yasak Ben yasdayım Ellerim cebimde Gözlerim sonbahar hüznünde *** Yüreğim hafif rüzgar esintisi Ve kalbim hala gül kokluyor Gittiğinde yağmurlu gündü be sevgilisi  Sen bilmiyorsun Ben unutmam Tufandı, ayazdı,  Ekimdi ertesi  *** Gökyüzünde bulut Yeryüzünde  yağmur  Gönlümde ıslak saçlarının kokusu  Hayalimde mor, beyaz, kırmızı, siyah...

Bekledim, Bir mevsim değil, bir ömür gibi. Zaman usulca aktı gitti bir su misali.  Ruhuma çöktü sessizlik. Ama sabırla susan her yürek bilir ki: Geç gelen ne varsa, daha çok dokunur insana. Bir çiçek düşün, açmak için baharı değil, Aslında kendini beklemiş. Yağmuru kaçırmış belki, ama güneşi gördüğünde açmış, tüm...

O gün bakışları çok tuhaftı… Sanki gözlerinde yıldırımlar çakıyor, gökyüzünü ateşe boğuyordu. O gözlere uzun süre bakamıyordum — beni yakan, sessizce büyüleyen o gözlere. … Gözlerinin rengine tutulmuştum.Renkler arasında ona benzeyen bir ton yoktu.Benim dünyamda onun gözlerinin eşi benzeri olmayan bir rengi vardı.Doğa henüz o rengi ne bir çiçeğe nede...

  Mizah… Ah, ne garip ama güçlü bir şeydir! Sadece dudakları oynatmaz, gözlerde bir ışık yakar, düşündürür, bazen de doğruca yüreğe dokunur. Edebiyatın ve tiyatronun en ince silahıdır aslında. Ama farkındaysan, her mizah aynı değildir. Yanlış yerde, yanlış biçimde kullanılırsa hem metni hem izleyiciyi boğar; doğru yerdeyse, kalıcı bir etki...

Her imtihanın vardır sonu,Önemli olan bilmektir bunu,Her canlı çeker ömür boyu,Sığındım rabbime, hayat boyu. Bizi yaratan rabbim verir her şeyin hikmetini,Bırakmaz darlıkta,hasete bizi,Güvenme kula, satar elbet seni,Allah bize yeter, başkasına gerek yok ki. Bize Allah yeter, en büyük dosttur bize,Bize Allah yeter, her daim o yanımızda,Bize Allah yeter, sever bizi...

Yapmacık gülüşler, sahte selamlar, Menfaat uğruna kurulan dostluklar. Her sözde gizlidir bir çıkar hesabı, Samimiyet yok, yürekler yorgun. * Rol yapar herkes, yüzünde maske, Gerçekten uzak, sözleri sahte. İkiyüzlü bir dünya dönüyor böyle, İnsan insana yabancı olmuş iyice. * Menfaat ilişkisi çöker sofralara, Çatal bıçak değil, gözler konuşur orada. Kimse...

İçimde bir hüzün, başımda duman. Çok efkarlıydım dün akşam. İçimde bir sıkıntı, canım yandı başımın ağrısından. Kederim, neşemi aştı dün akşam. * Şarkıların ritmi çok ağırdı. Duymaz oldun hiçbir şeyi, sanki kulaklarım sağırdı. Dert deryası beni çağırdı. Dün akşam, her şey bana çok ağırdı. * Yorgun hissediyordum kendimi. Dağıtmıştım sebepsiz...

  Türk edebiyatının köklü damarında şiir daima başat bir tür olmuştur. Sözlü geleneğin destanlarından başlayarak divan şairlerinin saraylarda okunan kasidelerine, halk ozanlarının meydanlarda sazla söylediği koşmalardan Cumhuriyet dönemi dergiciliğine kadar şiir, hem sanat hem de toplumsal söz olagelmiştir. Ancak şiirin yalnızca estetik bir ifade olmadığını, aynı zamanda bir pazar meselesi...

Öykü yazmak, koca bir dünyayı küçük bir pencereye sığdırma işidir. Roman sayfalarca dolaşırken, öykü tek nefeste söyler derdini. Bu yüzden öykü, edebiyatın en yoğun, en kıymetli damarlarından biridir. Yazmaya niyet edenin ilk öğrenmesi gereken şey şudur: öykü laf kalabalığını sevmez, dolguya tahammülü yoktur. Kelime seçkin olacak, cümle sıkı olacak, anlatım...

İnsanlar okuyarak bilgi sahibi olabilirler. Her bir kitapta biraz daha genişler düşünce dünyamız ve o güne kadar bilmediğimiz şeyleri öğreniriz. Ortak bir noktada karar vermenin yolu yine en çok okumaktan geçer… Çünkü edindikleri bilgiyi kültür olarak çevrelerine, ailelerine, arkadaşlarına, dostlarına, sevdiklerine aktarırlar. Hepimiz bu dünyayı düşünebildiğimiz kadar yaşarız. Bilmediğimiz her...

Karlı yollar, sessiz şehir, soğuk bir kader, Bir aşk doğar, savaşın gölgesinde bir eder, Kaleminde umut, kalbinde bir esaret, Gözlerinde hüzün sefer. Gözyaşı donmuş bir nehir gibi akar, Ayrılıklar ömrü parça parça yakar, Sevda, kar fırtınasında solan bir bahar, Susar, içinden bağırır yakar. Bir yanda vatan, bir yanda sevdası, İkisi...