Öykü

           Kasabanın en işlek sokağında, vitrininde sararmış dantel perdeler asılı küçük bir çay ocağı vardı. Adı “Dostluk Kıraathanesi”ydi ama müdavimleri oraya kısaca “Masa” derdi. Çünkü içerideki en meşhur şey çay değil, kapıya en yakın köşede duran eski tahta masaydı. Dört ayağından biri diğerlerinden kısaydı; altına sıkıştırılmış katlanmış gazete sayfalarıyla ayakta...

Bir kış gecesi, eski bir liman kasabasında, fenerin soluk ışığı altında bir adam oturuyordu. Yüzü rüzgarın ve tuzun yıllarla oyduğu gibiydi; gözleri ise denizin ötesine, kimsenin göremediği bir ufka bakardı hep. Kasaba halkı ona “kaptan” derdi, çünkü gençliğinde gemiler yönetmiş, fırtınaları aşmış, kıyılara yol göstermişti. Ama artık gemisi yoktu; sadece...

– Bu Hikâye Gerçeklere Dayanmamaktadır CNN’in verdiği bilgilere göre bu gece de Christopher Street’te, Bartel adlı 23 yaşındaki bir genç evinde ölü bulundu. Kurşun, tam alnının ortasına isabet etmişti. En ilginç olanı ise, yüksek teknolojili güvenlik kameralarıyla donatılmış bu binada hiçbir yabancı kişinin varlığına rastlanmamasıydı. Daha önce de kimliği hâlâ...

UMUT MERİÇ BERBEROĞLU                  Cemal Bey, kronik bir yalnızlığın değil, adeta eşyanın tabiatıyla girdiği o sessiz mutabakatın esiriydi. Evindeki sessizlik, kapı aralığından süzülen bir misafir değil; mutfak masasına bağdaş kurmuş, Cemal Bey’in çayından fırt çeken arsız bir ev arkadaşıydı artık. Evi sarmalayan o...

        Toz her yere yakışan nadir şeylerdendi; eşyaya, hatıraya, unutmaya. Temizlik yapılınca giderdi ama yok olmazdı, sadece yer değiştirirdi. Cemil bunu bildiği için haftalardır evi silmiyordu. Masada üç şey vardı: yarısına kadar dolu bir bardak su, tek başına bırakılmış bir anahtar ve okunmamış bir gazete. Gazetenin tarihi yeniydi ama haberler...

Umut Meriç Berberoğlu İnsanlar bir şey beklerken daha dürüst oluyordu. Bekleme salonları bu yüzden tehlikeliydi. Kim olduğunuzu gizleyemezdiniz; en fazla üstünüze bir palto alırdınız. Ama paltolar gerçeği örterdi, saklamazdı. O gün odada altı sandalye vardı. Yedisi doluydu. Kimse bunu dile getirmedi. Fazlalıklar her zaman sessizce kabul edilirdi; itiraz edilirse çoğalırlar...

Nurcan Balıbey                                                 Karanlık bir gece, karalar giyip çalıdan çitin dibine gizlendi. İçinde sakladığı yaralara bir yenisini ekleyecek ve bunu da kimselere diyemeyecekti.               Yıllar sonra komşu kapısının önünden geçerken Necbe* yanında oğlu Feyim’le* durdu komşusuna selam verip hatır sormak istedi.             “Urola  Habbeabu ?* diye seslendi.            ...

Nurcan Balıbey Beş saat süren yolculuğum sonunda  Selim’e kavuşmak güzeldi. Yumuşak siyah bıyıkları, sevimli ince uzun yüzü ve o yüzü süsleyen hoş biçimli dudakları, esmer alnının üzerinden aşağıya kıvrılan ipek gibi dalgalı siyah saçları, insanın içini delen bakışlarıyla sevecendi. Üzerine giydiği eski giysiler olmasa, mağazaların vitrinlerine yerleştirilmiş ideal erkek güzelliğini...

                      Köyde geçen çocukluğumda ona “tete (teyze)” diye hitap ettiğim ve çok sevdiğim bir kadın vardı. Aklım erinceye kadar onu öz teyze olarak bildiğim melek gibi bu kadının   benim hayatımda apayrı bir yeri vardır. İşin aslı, öz teyzem genç yaşta doğumdan ölünce teyzemin eşiyle evlenir. Üstelik, yetim kalan iki...

Bir gün sabah uyandığımda, kendimi farklı bir dünyada buldum. Her şey çok farklıydı, ama bir şey aynıydı: ben. Kendimi tanıyordum, ama çevremdeki her şey yabancıydı. Neler olduğunu anlamaya çalışırken, bir ses duydum… “Merhaba, seni bekliyordum,” dedi ses. “Seni yeni bir yolculuğa çıkarmak için geldim.” Sesin sahibi, beyaz bir elbise giyen,...

   Nurcan Balıbey        Geçmişe dair bir şey hatırlamayı beklemiyordum. Farkında olmadan başladı. Peynir- ekmekten aldığım tat çağrışımlarla anıları geri getirdi. Gençliğimden eser kalmamış. Yüzüm solmuş bedenimi saran deri sarkmış, gözlerimin altındaki torbalar gözlük camına değiyor. Kısık bakışlarımdan anılar fışkırıyor.  Gözlerim, eskiden parlayan yıldızlar gibi değil artık. Torbalar,...