Kaybedecek hiçbir şeyi olmayan bir insan hiçbir şeyden korkmaz, hiçbir pişmanlık duymaz, sadece işini yapar. Bu da o adamı çok tehlikeli kılar.

4.Maymun kitabıyla başlayan maceramız bu kitapla devam ediyor. İlk kitapta dedektif Sam Porter’in elinden kaçırdığı seri katil Anson Bishop aylardır ortada yoktur. Cinayet büronun tüm çabaları boşa çıkmış, sanki Bishop hiç var olmamış gibi ortadan kaybolmuştur.

Boşa giden arama çabalarının ardından yeni cinayetler başlar. Donmuş bir gölün içinde genç bir kızın cesedi bulunur. Yapılan incelemede kızın tuzlu suda boğulduğu ve göle sonradan yerleştirildiği anlaşılır. Üstelik üzerindeki kıyafetler de yine kayıp olan başka bir kıza aittir.

Bazı ipuçları katilin Bishop olduğunu gösterse de bu onun tarzı değildir. Akıllara cinayet işleme yöntemini değiştirmiş olabileceği yanında başka bir katilin var olabileceği düşüncesi gelir elbette. Ard arda işlenen cinayetlerde hedefte sadece genç kızlar değil aileleri de vardır bu kez üstelik.

Porter’ın 4.Maymun’u elinden kaçırması ve delil dosyasına koymadığı günlük nedeniyle bu yeni dosya FBI’aya devredilse de Porter ve ekibi işin peşini bırakmaz.

Heyecanın hiç bitmediği, soluk soluğa okunan bir macera oldu benim için. Üstelik ilk kitapta aklımıza takılan sorulara cevap beklerken yeni sorular eklendi bu kez. Adımlarını asla tahmin edemeyeceğiniz ve ipleri hep elinde tutan bir seri katil, ortaya çıkan yeni sırlar, çok zeki bir kurgu ve beklenmedik ters köşelerle dolu bir olay örgüsü. Çok ayrıntı vermeden yorumumu bitireyim ben. Devamını okumak için sabırsızlanıyorum. Kesinlikle tavsiyemdir.

Bağlantıyı koparmak. Ağır travmalar yaşayan insanlar kimi zaman gerçeklikten kopuyor, etraflarında olan olayları sadece seyrediyor, yaşamıyorlardı.

Öğrenciyken bir psikoloji makalesinde okuduğum bir şey. Beyin mutlu anları daha yakın zamanda olmuşlar gibi algılıyor. Korkunç anılar geriye atılıyor, kimi zaman unutuluyor ya da engelleniyor. Bir çeşit savunma mekanizması anladığım kadarıyla. Etrafını iyilerle çevir, kötülerle arana mesafe koy, bunun gibi bir şey.

Buraya geldiğimde arabadan inmeye çalıştım ancak emniyet kemerini açmayı unutmuşum. Birkaç saniye, öylece, niye arabadan inemediğimi düşündüm. Beynim sünger gibi.

Eminim bir gün hepinizi yeniden göreceğim. O güne kadar bıçağım yanımda ve keskin olacak.

LÜTFEN KİTAP OKUYALIM!!!