Bazen insanı tüketen yaşadıkları değil, yaşadıklarını kimseye anlatamamaktır.
İnsan bazen çok konuşur ama hiçbir şey anlatamaz. Bazen de susar, içinde koca bir hayat taşır.
Bir sofrada herkesle birlikte oturur, gülümser, sorulan sorulara cevap verir. Dışarıdan bakıldığında her şey yolundadır. Oysa içinde kimsenin duymadığı cümleler, yarım kalmış konuşmalar ve yıllardır cevap bekleyen sorular vardır.
Çünkü insanın en derin yalnızlığı, çevresinde kimsenin bulunmaması değildir.
Asıl yalnızlık, kalabalıkların içinde anlaşılmadığını hissetmektir.
Ne tuhaftır ki hepimiz anlaşılmak isteriz ama birbirimizi anlamak için çoğu zaman yeterince durmayız. Dinler gibi yapar, cevap vermek için bekleriz. Karşımızdakinin ne hissettiğinden çok, ona ne söyleyeceğimizi düşünürüz.
Oysa bazen bir insanın ihtiyacı olan şey akıl değil, anlaşılmaktır.
Bir nasihat değil, içtenlikle dinlenmektir.
Bir çözüm değil, yanında birinin olduğunu hissedebilmektir.
Herkesin gördüğü başka, insanın yaşadığı başkadır
Hayat bize güçlü görünmeyi öğretir.
Çocukluğumuzdan itibaren bazen ağlamamamız, bazen korkmamamız, bazen de üzülsek bile belli etmememiz beklenir.
“Bunda ağlayacak ne var?”
“Bu kadar da hassas olma.”
“Sen de her şeyi kafana takıyorsun.”
“Boş ver, geçer.”
Belki bu cümleleri söyleyenler kötü bir şey yapmak istemez. Belki gerçekten teselli ettiklerini düşünürler. Fakat iyi niyetle söylenen her söz, karşı tarafta iyi bir iz bırakmaz.
Bazen bir insanın acısını küçümsemek için bağırmaya gerek yoktur. Onun hissettiklerini önemsiz görmek de yeterlidir.
Ve insan, duygularının sürekli küçümsendiği bir yerde zamanla kendini anlatmaktan vazgeçebilir.
Önce daha az konuşur.
Sonra daha az paylaşır.
Bir süre sonra da kimseye yük olmamak için her şeyi kendi içinde yaşamaya başlar.
Dışarıdan bakıldığında olgunlaşmış, sakinleşmiş, hatta güçlenmiş gibi görünebilir.
Oysa bazen bu sessizlik, huzurun değil, anlaşılmaktan umudu kesmenin işaretidir.
Aynı evde yaşayıp birbirine yabancı olmak
Birbirini seven iki insan düşünün.
Aynı evde yaşıyorlar. Aynı sofraya oturuyor, aynı odada uyuyor, aynı hayatı paylaşıyorlar.
Fakat birbirlerinin iç dünyasına ne kadar yakınlar?
Birinin sessizliği diğerine ne anlatıyor?
Birinin öfkesi hangi kırgınlığı gizliyor?
Birinin “Bir şeyim yok” cümlesinin arkasında neler birikiyor?
İlişkiler her zaman büyük kavgalarla yıpranmaz. Bazen küçük ilgisizlikler, ertelenen konuşmalar ve fark edilmeyen duygularla da araya mesafe girer.
İnsan sevdiği kişinin yanında kendini yalnız hissettiğinde, bu yalnızlık daha ağır gelebilir.
Çünkü yabancı birinin bizi anlamamasını kabullenmek kolaydır. Fakat kalbimizi açtığımız insan tarafından anlaşılmadığımızı hissetmek, başka türlü bir kırgınlıktır.
Sevgi yalnızca “Seni seviyorum” demek değildir.
Bazen “Bugün neden bu kadar sessizsin?” diye sorabilmektir.
Bazen aynı fikirde olmasak bile karşımızdakinin ne hissettiğini anlamaya çalışmaktır.
Bazen de haklı çıkma isteğimizi bir kenara bırakıp sevdiğimiz insanın kalbine kulak verebilmektir.
Çünkü bir ilişkiyi ayakta tutan yalnızca sevginin varlığı değil, o sevginin nasıl yaşatıldığıdır.
İnsan neden sustuğunda daha çok yorulur?
İnsanın içinde taşıdığı her duygu kendine bir yer arar.
Üzüntü anlaşılmak ister. Korku güven arar. Kırgınlık fark edilmek ister. Öfke bazen duyulmayan bir ihtiyacın sesi olur.
Fakat insan bunları ifade edemediğinde, yaşadığı duygular her zaman ortadan kaybolmaz.
Kimi zaman huzursuzluk olarak kendini gösterir. Kimi zaman uykuya dalmayı zorlaştırır. Kimi zaman da insanın en küçük olay karşısında bile beklemediği kadar yoğun tepki vermesine neden olabilir.
Elbette her sessizlik bir psikolojik soruna işaret etmez. İnsan bazen düşünmek, dinlenmek ya da kendi içinde kalmak için de susar.
Ancak sürekli anlaşılmadığını hissetmek, kişinin kendine ve ilişkilerine bakışını etkileyebilir.
Bir süre sonra insan yalnızca başkalarından değil, kendi duygularından da uzaklaşmaya başlayabilir.
“Neden böyle hissediyorum?” sorusunun yerini “Böyle hissetmemeliyim” düşüncesi alır.
İşte burada önemli bir ayrım vardır:
Bir duyguyu anlamak, o duygunun yönettiği her davranışı haklı bulmak değildir.
Öfkelenen birini anlayabiliriz ama kırıcı davranışlarını onaylamak zorunda değiliz.
Üzülen birinin yanında olabiliriz ama onun bütün sorunlarını çözmek zorunda değiliz.
Sevdiğimiz birini dinleyebiliriz ama kendimizden vazgeçmek zorunda değiliz.
Sağlıklı ilişkiler, insanların birbirlerini tamamen değiştirmeye çalışmadığı; farklılıklarına rağmen birbirlerine yer açabildiği ilişkilerde gelişir.
Bazen tek bir cümle insanın içindeki kapıyı açar
Hiç düşündünüz mü?
Bir insanı gerçekten dinlediğinizde ne değişir?
Belki hayatındaki sorunlar bir anda çözülmez. Geçmişte yaşadıkları silinmez. Kaybettikleri geri gelmez.
Ama o insan ilk kez duygularıyla baş başa kalmadığını hissedebilir.
“Böyle hissetmen anlaşılır.”
“Seni dinliyorum.”
“İstersen biraz daha anlat.”
“Şu an neye ihtiyacın var?”
Bunlar son derece sıradan cümleler gibi görünebilir.
Oysa bazen insanın yıllardır beklediği şey, kendisine söylenen büyük sözler değil, küçük bir anlayışın samimiyetidir.
Çünkü insan her zaman kurtarılmak istemez.
Bazen yalnızca görülmek ister.
Başarısının arkasındaki yorgunluğun, gülümsemesinin arkasındaki hüznün, öfkesinin arkasındaki incinmişliğin fark edilmesini ister.
Ve belki de en çok, güçlü görünmek zorunda kalmadan birinin yanında kendisi olabilmek ister.
Peki, biz birbirimizi gerçekten duyuyor muyuz?
Bugün hayatımızda pek çok insan var.
Telefonlarımızda yüzlerce isim, sosyal medya hesaplarımızda binlerce bağlantı bulunuyor.
Birbirimizin fotoğraflarını görüyor, paylaşımlarını beğeniyor, hayatlarından haberdar olduğumuzu düşünüyoruz.
Ama kaç kişinin gerçekten nasıl olduğunu biliyoruz?
Kaç kişiye “Nasılsın?” diye sorduktan sonra cevabını sabırla dinliyoruz?
Kaç insanın gözlerindeki yorgunluğu fark ediyoruz?
Belki de modern hayatın en büyük çelişkilerinden biri, iletişim kurmanın bu kadar kolaylaştığı bir dönemde birbirimizi anlamaya hâlâ bu kadar ihtiyaç duymamızdır.
Bir mesaj saniyeler içinde dünyanın öbür ucuna ulaşabiliyor.
Fakat bazen aynı masada oturan iki insanın duyguları birbirine ulaşamıyor.
Çünkü iletişim yalnızca kelimelerin karşı tarafa gitmesi değildir.
İletişim, bazen bir duygunun başka bir insanın dünyasında karşılık bulabilmesidir.
Kendimizi de anlamayı öğrenmeliyiz
Başkaları tarafından anlaşılmak önemlidir. Fakat insanın kendisini anlaması da en az bunun kadar değerlidir.
Neden bazı sözlere bu kadar kırıldığımızı, neden bazı insanlardan uzaklaşamadığımızı, neden bazen hayır demekte zorlandığımızı kendimize sorabilmeliyiz.
Her kırgınlığın arkasında aynı neden yoktur.
Bazen bugünün küçük bir olayı, geçmişten taşıdığımız büyük bir duyguyu harekete geçirebilir.
Bazen birinin bizi önemsemediğini düşünürüz; oysa içimizde uzun zamandır fark edilmeyi bekleyen bir ihtiyaç vardır.
Kendimizi anlamak, bütün cevapları hemen bulmak demek değildir.
Kendi duygularımıza dürüstçe yaklaşabilmek, ihtiyaçlarımızı fark edebilmek ve gerektiğinde destek isteyebilmektir.
Unutmamak gerekir ki insanın güçlü olması, her şeyi tek başına taşıması anlamına gelmez.
Bazen yardım istemek de güçlü bir adımdır.
Son söz
Belki bugün hayatınızdaki birine uzun zamandır sormadığınız bir soruyu sormalısınız:
“Gerçekten nasılsın?”
Ama bu kez cevabı duymaya hazır olarak.
Belki yıllardır güçlü görünmeye çalışan birinin sessizliğini fark etmelisiniz.
Belki de herkesi anlamaya çalışırken kendinizi ne kadar ihmal ettiğinize bakmalısınız.
Çünkü hayat, yalnızca anlaşılmayı bekleyerek geçirilemeyecek kadar kısa; birbirimizin kalbine dokunmadan yaşanamayacak kadar değerlidir.
İnsan her zaman kendisini anlayan biriyle karşılaşmayabilir. Herkes bizi anlayamaz, biz de herkesi bütünüyle anlayamayız.
Ama birbirimizi anlamaya çalışabiliriz.
Yargılamadan dinleyebiliriz.
Küçümsemeden yaklaşabiliriz.
Ve bazen hiçbir şey söylemeden, yalnızca yan yana durabiliriz.
Çünkü insanı bazen yaşadıkları değil, yaşadıklarıyla tek başına kaldığını hissetmek yorar.
Ve bazen bir insanın hayatında bırakabileceğimiz en güzel iz, ona gerçekten anlaşıldığını hissettirmektir.
Mehmet Ulubey
Psikoterapist | Aile Danışmanı | Yazar
