Gelmeyen Posta 

Neşet Sercan AYKANAT
 
Anne, 
Bu mektup sana yazılmış ilk şiirim belki de, 
Ama bil ki her kurşun sesinde 
Adını içimden bin kez söyledim. 
Her sabah siperin başında 
Ellerinle ördüğün yün çorapları giyerken 
Özlemin, tüm vücuduma yayılırdı 
Yine de susardım. 
 
Annem… 
Posta çantasında senin mektubunu aradım aylarca, 
Ama o zarf hiç gelmedi  
Ya sen yazamadın 
Ya yazdın da ulaşmadı. 
Belki de her kelimen gözyaşınla silinip dağıldı 
Kim bilir… 
 
Toprak kokan satırlarını özledim. 
“Evde iyiyiz oğlum, elini yüzünü ört geceleri serin olur…” 
Diye başlayan o yazın 
Belki de hayattaki son öğüdündü. 
Sen de her gün kapının önünde 
Postacı sesine kulak kesiliyordun, değil mi anne? 
 
Ama gelmedi. 
Ne ben döndüm o köye 
Ne sen görüp de gözyaşını sildin avuçlarımla. 
Ben bu vatanı kurtarırken 
Sen beni yavaş yavaş kaybettin. 
Ve kimse anlatmadı sana 
Benim bir gece yıldızların altına düşüp 
Son nefesimde seni sayıklayarak uyuduğumu… 
 
Sana kavuşamadım anne. 
Kurtuluşun sessiz kahramanlarından biri oldum 
Ama senin kahramanın olamadım. 
 
Bir bayram sabahı 
Köyün üstünden geçen kuşlara 
“Benim oğlum gelmedi hâlâ” dedin ya 
Ben ordaydım anne. 
Toprağın altından bile duydum seni. 
 
Anne, bu mektup sana ulaşmayacak belki 
Ama bil ki her satırında 
Sana olan hasretim, 
Senin duaların  
Ve kavuşamayan binlerce annenin 
Sessiz çığlığı var. 
 
Ben o çığlığın evladıyım.