İnsanlıkta yeri olmasa öfkelerinKişileri tutsak etmese çıkarYazmasana yazgısını, kindar elVermese sapık arzulara ödünKucak açmasa tokalaşmasaKoklaşmasa sarılmasa sarım sarımKişisel menfaatlere.İnsanlar saygı ile tokalaşırdı İyi niyetleri, hançerlemese ihtirasHüsnüniyet güzele koşmasını bilseÇiçek çiçek donansa insan sevgisiAcımak, yer etse yüreklereAcınmak sökülse yüreklerdenUmut fidanı dikilse çaresiz bahçelere.Sevgi tarlasında boy atsa seviÖzlem yolu bir ömrü almasaArzu...
-Sarılsam da dost diye şu dağların taşına -İnanmam göz yaşına hiç ağlama boşuna EZİLEN BENDİM O ANDA Bir vefasızlık örneği senin yaptığın Sildin gönlümde ki sevgileri bir anda Yaşama gücümü yitirdim O ani gidişinle beraber Benliğimi, sevincimi bitirdin bıraktığında beni yapayalnız dünyanda Teselli aradım sigaramda Hep seni seyrettim sigaramın dumandın...
az ışıklı, çok gözlüşehirlerde indimgece trenlerinden ne eteğimde taş vardıne mataramda su İçinden nehir geçenşehirlerde indim yatağınıtemizliyordu sular İndim,sırtını dağa yaslamışşehirlerde sağ omzumdaağırbaşlı yalnızlığım sol omzumda kelimeler Öner Fikri
B.F. Bize kısaca kendinizi tanıtır mısınız? Öncelikle merhabalar Bilgin SOYUAK ben. 1984 yılında dünyaya geldim. Öğretmen olan rahmetli babam sayesinde kitaplarla tanıştım. Çocukluğumdan beridir elime ne geçse okumaya meraklıyım. Bununla birlikte her zaman bir şeyler de yazdım kendi çapımda. Pandemi döneminde roman türünde olan ilk kitabım ‘Kopuk Uçurtma’ya kavuştum. Profesyonel...
O güne kadar hiç alışılmayan ve görmediğim tatmadığım yabancı bir durum değişik acıları yaşıyordum tarifsiz anlar ortaya çıkmıştı gecenin 02 de bir anda yeni yeni hisler yaşıyordum değişik bu durum karşısında herkesin yanı başımda toplamış endişeli, telaşlı, korku içinde hastane gidelim vakit kaybetmeden acile çabuk gidelim gömleğimi getir pantolonu çabuk...
^^ Mustafa Yaralı’nın /Ağla Bülbül/ şiirine cevaptır. Aziz hatırasına saygıyla…. * Ahu zâr eyleme ey garip bülbül, Dalına konacak güller çok daha. İşte karşı bağda, navruzla sümbül, Sesine gelecek, eller çok daha. Yabaydı sırtında, sanılmış aba. Eşref-i mahlûkat, olur mu kaba? Mecnun’un Leyla’ya verdiği çaba, Ve dahi aşk için, çöller...