ALPARSLAN – 2

Her pazar gününe annemle uyanırım ben Annesiz günümde güneş ilk kalbime vurur Yağmur ilk yüreğime, Annesizliğimi ıslatır iliklerime kadar Ben annemi çok özlüyorum Yarın yine en güzel güne uyanacağım Anneciğim var gibi, öper hissiyle Yine doya doya hayal edeceğim Yedi yaşımın sabahına uyanır gibi Ben annemi çok özlüyorum Görkemli çocukluk...

Hep düşündüm. Bir elimde kalem, ötekinde müsvedde parçası bir kağıtla… Kağıda çizilen acıların en büyüğünde ben var idim. Var olan acılar kalemin çizdiği mazi idi. Yine de tek desteğim mazimin acılarından doğacak ümitler olacak… Bu adam bu ümitleriyle sokaklarda yürümektedir. Bu sokak çıkmaz sokak mıydı? Bu sokak meçhule mi giderdi?...

Hani bazı insanlar vardır,Kendinizi yanlarında dokunulmazBir güven yumağına sarılmış gibi hissedersiniz.Her şeyiyle müthiş bir tılsım gibidirler.Hayatınızı bir anda değiştirirler. Kutup yıldızınız olurlar bazen,Kaybettiğinizi sandığınız yoldaDoğru yolu gösterirler.Saftır, tertemizdir yürekleri;Kötülük nedir düşünmez onlar. Hani bazı insanlar vardır,Aniden kapınızı çalanBahar gibidirlerSımsıcak ısıtırlar içinizi,Güzel bir şiir gibidir sözleriHem yüreğinizi hem beyninizi ele geçirirler....

Bitmeyecek işte bu kavga. Hücrede kalbi. Kilitli. Yalnız. Kavgalı. Karanlık, Sessiz.  Camın kenarına oturdu Mustafa. Dokunulmayı, canlanmayı bekledi, susayan bir çiçek misali. – Anne beni bırakma, N’olur! Dedi. Geç kalma! -Geleceğim oğlum, Hatice Hanım Teyzelerin temizliğini bitirip yine aynı saatte geleceğim söz. Uslu dur tamam mı? -Uf, tamam. -Gelirken bana...

VE TALAT VE FİTNAT VE AŞK!.. Ali Rıza Navruz … “Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat” romanını Şemsettin Sâmi isimli Arnavut asıllı bir yazarımız yazmış ta 1800’lü yıllarda. Edebiyat tarihçileri, bu eseri “Batılı anlamda ilk Türk romanı” diye de tanıtıyorlar bizlere. Bu eser 1872 yılından başlayıp, 1873 yazına kadar olan bir süre...

  Gözlerini gönlümde geceye yaslanırken Ben umutla bekleyen sahil oldum Rüzgâr adını fısıldarken yıldızlara Sessizliğin içinde yankılanan sesinle yaralandım Olsaydı bakışların serin bir bahar Gönlümde yeşeren sonsuz çağrılar Ayrılık hançer olsa da içime sığar Ben sevdana düğümlenmiş yıllarım Olsaydı tebessümün güneş gibi vuran Gecelerin sitemi dağılsaydı birden Sevdan ömrüme mühürlenmiş...