Beyaz Güller

Serpil Yıldız Özdemir Önce esnedim öylesine sonra tek tek parmaklarımı kıtlattım, “Ne olmadığını bulursan ne olduğunu bulursun.” diyen Osho’nun peşinden gitmeye hazırdım artık. Nasıl? Sizce yeterince ilgi çekici bir ilk cümle mi? Soruyorum çünkü bu cümle ilk romanımın girizgahı olacak ve herkes bilir ki bir romanın ilk cümlesi çok önemlidir....

Türk’ün yüreği gibi sev beni Kalbi umutla çarpan Dur durak bilmeden koşan Koştukça umut saçan, Türk’ün yüreği gibi sev beni *** Sesim bazen çatlar Çünkü içimde Söylenmemiş destanlar var. Bundandır çözülmeyen dil bağım. Türk’ün yüreği gibi sev beni *** O yeter bana Beni süsleme kelimelerle Bayrak as rüzgârıma sadece Dalgalansın...

Müsaadenle bugünlük gideceğim yarınlara, Geçen umudun doğurduğu ay bir günlüğüne misafir olmuştu evrene, Renkli şekerlerle bezemiş bir taş duvar isyan yüklü tarihe başkaldırmıştı, Zaman ahşap bir merdivende dikilmiş bir bakış direk gibi çakıldı gözlerime, Ahh sevgili nedensiz asılı kalsaydım yüreğinde, Bin kez umutlar intihar etti şıkırtılı teninde, Huzur sokağının omuz...

İnsan ne zaman bir ilkokulun önünden geçse hemen aklına kendi çocukluğu gelir, o saf, masum hiç birşeyden haberi olmayan zamanlar. Ve keşke der, keşke tekrar çocuk olsaydım. Sanırım bunları düşünmeyeniniz yoktur. En azından herkes bir defa bunları düşünmüştür. Yaramazlık yapmak, hiçbirşeyi takmamak, ekmek elden su gölden deyip yaşamak. Tabii o...

Çocuk… Çocuk kavramı; kimisine göre bir evliliğin meyvesi, kimisine göre ise bir zevk bencilliğinin sonucudur. Yoksa çocuklar; ebeveynlerin kendi projelerini beğenmedikleri için yeni bir proje üretmeye çalışan mühendislerin bir sonucu mudur? Ya da anne ve babanın kendi kuramadıkları, gerçekleştiremedikleri hayatların yeniden filizlenebilme ihtimalini yükledikleri birer temsilci mi? Oysa çocuk, geleceğin...

  Direniş değildi bu; tüm vücudu sarmış, fayları kırık bir kabullenişe diş göstermek. Uyandırmak istedim. Su fırlattım yüzlerine, saçlarından bir tel çektim. Vurmadım, kırmadım, sadece sarstım, silkeledim.   Uyanmadılar; belki de istemediler. Kulaklar taş örmüş, gözler kepenk indirmiş, idrak entübe edilmişti.   Erdem adına ne varsa; bugün satan, yarın alan...