EDEBİYAT

Bu benim kaderim miydi..? Bilmiyorum, evet demek veya hayır demek! Bilmiyorum…. Gülüşlerimi ezen, korkularımı yenen bir his var içimde. İsyanda değilim, kabul edişte hiç değil İnsanım ben ne çok insanım. *** Düşünüyorum…. Ne çok insanım ben. Nereden mi biliyorum..? Gözlerim,  büyüyen göz yaşlarım hiç yalan söyler mi ? Annemi yitirdim...

Mısralar Çatlaklardan Sızıyor Biz Kelâmı Bayrak Gibi Taşıyoruz   Bu çağın aynasında yüzümüz silik değil Ecdada dönük kelâmı susturdular, vicdanı küle gömdüler Ama biz hâlâ harfleri kıvılcım diye saklıyoruz ve bu yangın, unutulmuş isimleri hatırlatacak Karanlıkla pazarlık etmeyenler gölgeye hapsedilmeyenler haysiyeti indirim kodu yapmayanlar için sözümüz kılıç, şiirimiz kıyam Susturulmuş...

                                                                                                                                                   Mehman’sız Mehman’la “Kara gözlüm”… ŞEHİT Hanımı… Bundan önce de onlar hakkında yazmıştım. Her biri başka sever, başka bekler yârini; kimisi aşkının yasını acılarla kıvranarak tutarken, kimisi hâlâ bir kaybın yokluğuna inanamıyor. Mert, onurlu, ŞEHİT yârinin adını şerefle korumak, ondan yadigar evladı veya evlatları kaldıysa, onları babalarının ismine layık...

Okuduğum kitaplarım benim gülümsemelerin bahçesi, sıradan anların büyüye dönüştüğü, neşenin çiçek açtığı dünyamdır. Okuduğum mısralar bir tebessüm, bir umut tohumu gibi filizlenir; her mısrası, fikri rüzgârın taşıdığı bir melodi gibi gönlüme dünyaların kapısını açar. İnsan ruhunun en saf hâli, burada kelimelerle kitaplarda şekillenir; bir bakış, bir söz, bir his, tüm...

Ben sana dargın değilim dedim inanmadın Çarptın kapını suratıma beni anlamadın Gözlerime baksaydın kendini görürdün Başını çevirerek mahzun halimi de görmedin   İnanmadın bana sevdiğimi neden bilmedin Bilmemek zor değil neden hiç gülümsemedin Çok mu zordu söylemek gitme demedin Başını çevirerek durgun halimi de görmedin   Bir gün olur pişmanlıkla...

Özlemler karışıyor gecelerime Adını koyamadığım, Bilinmedik bir zamana, Kaptırdım yitip gidenleri Sonu var mıydı? Bu özlemlerin Kalk git demeye, Göcüm yeter miydi? Kendi kendime boğulduğum Bu çıkmazda Bir yolu var mıydı? Yoksa sonum muydu? Bitmek bilmeyen özlemler… Emrah Elitaş

Sendin Yağmurlu gecelerin Boğuk camlarında sülieti Gözlerime çalan   Sendin Gökyüzü mavisi Bendim mavimsi gözlerinde kendini bulan   Sendin Hayalleri süsleyen Ve ben Hayallerinde kaybolan   Gece karasıydı kirpiklerin Gülüşlerin renk renk Tel tel di saçların,up uzun.   Ve sendin Uykusuz gecelerimin  adı Ben se Geceden kalma, Sarhoş ve çaresiz....

GAZETECİ-YAZAR-ŞAİR KERİM ÖZBEKLER’DEN DÖRTLÜKLER… DİYEMEZSİN… Başkasının diktiği ağacın meyvasını yiyemezsin Üstüne uymayan elbiseyi hiç zevkle giyemezsin Ne ekersen onu biçersin dünyanın kuralı bu Tutup da herkese ”Dünya malı ortaktır.” diyemezsin. KERİM ÖZBEKLER **********DÜŞERSİN…”Benimle, kimse baş edemez.” demeAnalar neler doğuruyor tarihe bir bak heleKendini çok güçlü sandığın bir an daÇekerler bir el...

Çanakkale savaşının devam ettiği günlerdir… Ölüm kalım savaşı, Bağımsızlık özlemi, Vatan sevgisi her şeyden önce gelmektedir. Arıburnu cephesinin kumandanı Atatürk, savaşın her döneminde askerinin yanında bulunur, onları siperlerin en uç noktasına kadar giderek askerleriyle konuşur, onlarla bir araya gelir, askerine büyük moral verir… Askerlerin içinde Macit Ayral vardır. Asker Hattat yazısı ile...

  “Bir evi yuva yapan duvarları değil, dualarıdır” Uzun süredir, buna biz “yıllardır” diyelim… Sabahımız, öğlenimiz, akşamımız birbirinin sureti gibi, aynı yorgun ritimde sürüp gidiyordu. Saatin akrep ve yelkovanı sadece zamanı değil, çileyi de ölçüyor gibiydi. Hayat, babamın iflasıyla birden bire renklerini yitirmişti. Ne var ki, aslında o renklerin hiçbiri...

      İstiklal Caddesi, o sabah da bildiğimiz gibiydi. Kalabalık, aceleci ve şaşırtıcı biçimde yalnız. Herkes bir yere yetişiyor gibiydi ama kimse bir yere varmıyordu sanki. Taş kaldırımlar soğuktu, gökyüzü bulutlarıyla yüzünü buruşturmuştu. Tramvay gecikmişti biraz. Normalde birkaç dakika bile sürse gecikme, İstanbullu’nun sabrı da sokağa serilir. Kadınlar çantasını karıştırır, çocuklar...