Kemal Yıldırım Gece, rayların içine saklar ömrün yarasını, Demirden bir iç çekiş gibi uzar uzaklara. Her istasyonda yarım kalmış bir bakış, Her düdükte boğulur içimdeki sessizlik. Giden, ardında yalnız gölgesini bırakır, Kalan, gölgesine bile sarılamaz. Zaman, pas tutmuş bir lokomotif gibi Sürükler kalbi, çivileri gevşemiş hayallere. Pencereye düşen ay ışığı,...