2025 EDEBİYAT SANAT MELTEMİ YARIŞMASI

Özge Nur Botan Gerçek ile masalın birbirine değdiği o ince çizgi, Latife Tekin’in dilinde genişliyor şimdi:Yoksunluk büyüye, keder anıya, sıradan hayat başka bir dünyanın kapısına dönüşüyor. Hemyaralı hem ısrarcı, tıpkı her şeye rağmen filizlenen bir yabani ot gibi bir hayat. Sanki köykıyısında unutulmuş bir kuyunun başında duruyor, suyun dibinden gelen...

Gülhan Kartay Bugün kendimle tartıştım.Zaman omzuma yaslandı, fısıldadı.Karanlık sessizce gözledi.Ölüm araya girdi:“Sen neyi bekliyorsun?” dedi. Ayaklarımın dibinde dönen küllerde,her biri bir kırık,her biri unutulmuş geçmişim.Rüzgar geçti,yüzüme dokundu,hafifçe fısıldadı:“Başlamaktan korkma.” Gülümsedim.Gözlerimi kapadım,kendi enkazımdan bir kapı açtım.Adımlarım hafifti,ama her biri yeniden doğan bir hayatın sesi. Ve fısıldadım:“Ölüm bile geri çekilir;İnsan, kendi küllerinden...

Hiçbir kasırga talan etmeden gitmez, Olacak iş değil bu rüzgâr bile ezelden, Her gün ağlanmaz ki gönül kimseye benzemez, Güneş sarı olup yakıyorsa ne gelir elden, Kaçacak delik arasa insan failinden geçemez, Şaibeli kaç cinayeti paklar bu suç celben, Yürek yemiş bir yiğidin sözü bu kimse ezemez, Yamacına kadar varsa...

Adın arsenik sanki dudaklarımda, Söylemeye korkuyorum, Yokluğun usulca sızarken damarlarıma, Daha bir kere bile öpememişken seni, Gitmek istemiyorum, Ölmek istemiyorum… Sabahattin ŞENGÜL

Seni hatırlıyorumsağanağa tutulmuş bir kadın gibizifir saçların, mor ruj lekeleriportakal kokan avuç içlerimdeburadayım. En son seni hatırladığım yerden geliyorumkuytularımın en derin yerindengeç kalmış bütün sevişmelereiçini alıp içimehecelerine dokunuyorum tek tekaklım almıyor çünküharflerinden düşen tınınabzımdaki düşlere delil sayılıyoromuzlarındaki yarı açık kapıdanyalnız bir kişi çıkacak, biliyorum. Neden mi?yağmur halleri var b-akışlarınınbu yüzden...

Camdan dışarı bakıyorum sessizce, Yağmur damlaları yarışıyor birbiriyle, Bir kuş konuyor ıslak dallara, Sanki bana anlatıyor derdini. *** Gökyüzü yorgun, bulutlar ağlamaklı, Sokak lambaları titriyor karanlıkta, Bir çocuk geçiyor elinde eski bir top, Gözlerindeki umut ısıtıyor içimi. *** Rüzgâr dokunuyor buğulu cama, Bir an siliniyor kendi yüzüm, Geçmişle bugün karışıyor...

Kandil kutlayan ateistlerden farksızım seni severken Ayda yılda toplasan iki bilemedin Üç kere tadına varıyorum yaşamın Güneşlerim desen çoktan sukut etti, çamura battı kurumuyor hâlâ Sokak aralarında uluyan itler devraldı gün batımını Ve artık kucağında bebek olan mendil satıcıları yönetiyor umutlarımı Baran Ali BEYAZBAŞ

Kağıttan bir deniz katladım kendime yırtılmasın diye sessizce yüzdüm içinde, kimse görmedi izlerimi çünkü su değildi umuttu orada dalgalanan. *** Bir martı sesini ödünç aldım göğe yükselmek için ama gök de yorulmuştu artık, ben yine de bıraktım kendimi mavi olmayan bir özgürlüğe belki orada bulurum içimde sakladığım rüzgârı diye.  Ergin...

José Saramago’nun “Körlük” romanı, insan doğasının karanlık yanlarını cesurca açığa çıkaran, medeniyetin üzerindeki parlak cilayı ustaca kazıyarak altındaki çürümeyi görünür kılan çağdaş edebiyatın en sarsıcı eserlerinden biridir. Bu romanı özel kılan şey yalnızca körlük metaforu değil, körlük sayesinde açığa çıkan tüm insan hâllerinin bir anda görünür olmasıdır. Saramago, okuru bir...

Yılın son kavşağındayım.  Kafamın içi darmadağın. Ne düşüneceğimi bilemez halde, fırtınanın dinmesini bekliyorum, oysa fırtına tam da benim. Zihnim bana ihanet etmeye meyilli, çünkü o, ne zaman yeni bir başlangıca ikna olsam, beni hemen geçmişin ağır yükleriyle cezalandırıyor. Geçmişteki kırgınlıkların, tutulmamış sözlerin ve kırılmış heveslerin izlerini önüme yığıyor; böylece her...

Alık alık dolaşmanın sebebi benmişim bugün de Düşünmedin mi oluru var mı yok mu diye Bilmeden etmeden atmışsın kendini ateşe Değer miydi sahiden benim gibi biri için bile bile *** Eline almışsın kalemi acele acele O kadar naif betimlemişsin ki her dizeyi Kimse çekmemiştir sevdası için bu kadar çile Aşık...