2025 EDEBİYAT SANAT MELTEMİ YARIŞMASI

Semih Selcik Ben tavanarasındayım, sevgilim,Seni özlüyorum anılarımızın tozunu alıyorum..Eskimiş olup olmadığını sorguluyorum;Yeniden yeşerir mi kurumuş çiçekler, idrak edemiyorum. Ne hâlet-i ruhiyedeyim? Bilmiyorum, nefes alamıyorum!Nasıl ayaklanacağım? Bir ümit bekliyorum.Neden şimdi birbirimize meçhulüz? Hayret ediyorum!Niçin diye izini sürmekten, kendimi yiyip bitiriyorum. Bu defterin sahifelerinde nefes almaya çalışıyorum,“Bu kadar mıydı sevgimiz?” diye düşünüp...

Gülin Gerçeker Şehir, her sabah olduğu gibi saat yedide aynı tonda uyandı. Gri bir titreşim. Dev ekranlar, binaların cephelerine yapışmış devasa gözler gibi aynı cümleyi fısıldıyordu: “Toplumsal Denge İçin Sessizlik.” Mira, yatağından doğrulurken bileğinin iç kısmındaki küçük metal halkayı yokladı. Yerindeydi. Herkesinki gibi. Konuştuğun, düşündüğün, hatta bazen hissettiğin her şey...

Nida Başlama  Bana hayatını tanımla deseler, hayatım boyunca kışın uçmaya çalışan bir kelebek gibiydim, derim. Bir yerde duymuştum, kelebekler uçtukça kanatlarında bulunan tozları dökermiş. O tozlar bittiğinde ise ölürlermiş. Bunu ilk duyduğumda aklıma gelen ilk şey “o zaman neden uçmaya devam ediyorlar?” oldu. Uçmayı bu kadar çok mu seviyorlardı? Bir...

Buğra Kavukçuoğlu Düşünce; pasaport sormadan sınır geçen bir kuştu bir zamanKanatlarına damga vuruldu: izinli uçuşlar harici yasakGök kime aittir? Rüzgârın nüfusu var mıdır?Sorular, sorgular, insanın doğuşuyla yaşıttıİfade; meydanda satılan simit gibiydi önce, herkesindiSonra fiyatı yükseldi, satın almak yetmediKimlik gösterdin, sicilin konuştu, korkun imzaladı fişiniArtık simitçilerin hepsi sivil polisti Otorite; beton...

Leyla SAPMAZ İyilik bir tohumdur, ekeriz sessizce;Karşılık beklemez, büyüsün isteriz gizlice.Ne bir borç defteri ne de bir mülkiyet,O sadece gönül sadakası, ruhumuza niyet. Fakat o vefasızlık…Sinsi bir ayazdır,Beklenti yok sanarken, kalpte bir sızıdır.“Oysa ben…” diye başlayan o yarım cümle,Yakar canımızı, döndürür bizi dünden güne. Deriz ki:”Yabancıya olsun bu altın taneler,”Tanıdık...

BAHADIR BORANLI Bugün bir iyilik yap kendine beni öldür,Ben senin ihtirasın, nefretinim bir yerde.Ne derlerse desinler beni hemen öldür,Gölgen gibi peşinde günahınım bir yerde. Kurtul benden sessizce kör kuyularda bırak,Darağacı kur bana ya da kor ateşte yak,Ya da vahşi celladın kemendinde boğarak,Öldür! Ben günahların şahidiyim bir yerde. Artık sen ben...

İbrahim Halil BAYRAM  Bir özlemin, bir kaybın ve sessiz bir kabullenişin üç hâli bazı gecelerkelimeler, suskunluğun tek tanığı olur.Bir bakış, bir sessizlik, bir gidiş… Hepsi birer yankıya dönüşür içeride.Bu satırlar, bir kalbin kendiyle konuşmasıdır; ne bağırış, ne unutuş.Sadece var olan acının, özlemin ve kabullenişin sessiz dili. “ Yağmurun Ardında Kalanlar”...

Serpil Yıldız Özdemir Önce esnedim öylesine sonra tek tek parmaklarımı kıtlattım, “Ne olmadığını bulursan ne olduğunu bulursun.” diyen Osho’nun peşinden gitmeye hazırdım artık. Nasıl? Sizce yeterince ilgi çekici bir ilk cümle mi? Soruyorum çünkü bu cümle ilk romanımın girizgahı olacak ve herkes bilir ki bir romanın ilk cümlesi çok önemlidir....

YUSUF MERTER Ey Adem duy sesimi!Hicap yok günahımı örtecekSürgün olan ruhumdurElimde Kabil bir bıçakBu çağa yalnızlık zulümdürYüreğim Habil’den derme bir kucak… Ey Nuh uzat ellerini!Takatim yok adım atacakBin yılını devirmiş ruhumGemiler yok el uzatacakSular çekildi dağlar bana kucak… Ey İbrahim kır putumu!Zamanım yok göklerde arayacakGündüzüm gecem, boynum bükükTek kelleyim sen...

Eski bir fotoğraf albümünü elinize aldığınızda, zamanın sessiz fısıltılarını duyarsınız. Solgunlaşmış renkler, yıpranmış kenarlar, tanıdık ama bir o kadar da yabancı yüzler… Her bir fotoğraf karesi, bir zamanlar var olmuş bir dünyaya açılan bir penceredir. O dünyada kahkahalar yankılanmış, gözyaşları akmış, umutlar yeşermiş ve hayaller kurulmuştur. O fotoğraflardaki insanlar, çoğu...

Bazı insanları yaşadıkları olaylar, acılar ve kırılmalar bambaşka biri yapar. Buna gerçekten inanıyorum. Çünkü insan yaş aldıkça ister istemez değişir, dönüşür. Bazen bir noktada durup “Artık eski ben değilim.” deriz. Hayatta öyle anlar vardır ki geri dönüşü yoktur: Bir söz, bir bakış, bir kayıp ya da bir veda… Hepsi, fark...