2025 EDEBİYAT SANAT MELTEMİ YARIŞMASI

Bu aralar çocukluğumu fazlaca ziyâret etmeye başladım. Bahar geldi, ondandır diyorum. Her bahar ilk aklıma gelen köyüm, köyüme dair ilk aklıma gelenler de çocukluk hâtıralarım oluyor. Her bahar bu havalardayım. Orhan Veli’nin dediği gibi işte; “beni bu güzel havalar mahvetti”. Her ne kadar evkafta bir memuriyetim yoksa da, olsaydı bu...

Kalbimde telaşlar beni ellerinde yoğurdu. Seni beklerken bulutlar yerlere düştü. Sen diye düşünürken hayatım elimde kaldı. Varış yolu mucize; tünelim sonlu bir mücadele. Yakarışım var çeşnisi çeşit. Yıldırım düşmüş gibi oluyorum bazen sanki dünyadan bir kesit. Bu nasıl bir dil bilimi beni benden alan bir nesil tehdit. *** Ne yapsam...

Kum üstüne kurulmuş şehir, düşler, umutlar…Hayali uçurtmalarıyla güneşi arar çocuklar…Bir parça ekmek, karın tokluğu,Ölüm korkusu olmadan yaşamak nasıl bir şey…Bilmek ister Gazze’de çocuklar. Kum üstüne kurulmuş şehir, umutlar, düşler, mavi Gök kubbe…Nereden bilsin Gazzeli çocukİnsanlığın vicdanının da kumdan olduğunu…Seslendikçe, tutunmaya çalıştıkça,Gözleri, nefesi, kumlarla örtülüpNefessiz kalacağını… Gazze’de yıldızlar kayar,Eksik olmaz akbabalar...

                                                                     Ne çok yalan söyleniyordu yeryüzünde; sözle, yazıyla, resimle ya da susarak. Yusuf Atılgan Önümde bembeyaz el değmemiş, ayak basılmamış kar beyazı bir tuval. Cesaretimi topladım karşısına geçtim, Donkişot’ vari bir hareketle elimde cins cins inceli kalınlı köşeli yuvarlak fırçalarla düşünüyorum, ne atarsam değişir bu beyazlıklar diye. Bu aralar felsefeyle...

Şimdi bana kalan, bir avuç yalnızlık, biraz da sabır, biraz da  kaybolmuşluk *** Hayatın kıyısında oturuyorum, ne içine çekiyor beni dünya, ne dışına atıyor. *** Bir yerdeyim, yok sayılmakla unutulmak arasında. Bir ses var içimde, ama duyan ben değilim. *** Gözüm göğe takılıyor bazen, bir yıldız kayıyor ama ben dilek...

​Bir toplumun geleceği! Topraklarına ekilen tohumların kalitesine bağlıdır. Bu tohumlar, yetişen bireyler ve çocuklardır. Peki ya bu tohumlar, en hayati besinden; yani gerekli ahlaki eğitimden mahrum bırakılırsa? İşte o zaman, sessiz bir çığlık yükselir: Ahlakın Çığlığı. Bu çığlık, sadece kulaklarımızı değil, vicdanımızı da tırmalar. Çünkü bir neslin ahlaki pusulası şaştığında,...

Gönlüme sızan yaşlar ateşimi öldürmez.Uykusuz gecelerim düşlerimi söndürmez.Matem kuyularından felek beni çıkarmaz.Derin buhranlardayım hicran sürgünlerinde.***Giydirdiler ruhumu sancılı bir kefenden.Örttüler üzerimi acun atmosferinden.Prangaya vurdular kader zincirlerinden.Esaret hapsindeyim kahır kodeslerinde.***Rahman olan cananım, beni neden eyledin?Sırtıma elem dolu ağır vebal yükledin.Çileli sandukamda mahşerime gizledin.Savrulup duruyorum çıkmaz dehlizlerimde.***Deli divane oldum, derde düştüm düşeli,Kimi zavallı...

Sevgili Anneme, Gecenin en sessiz vaktinde seni düşünüyorum canım annem. Bu kalem, bu gözyaşları şu an seni yazıyor odamın en karanlık noktasından. Kapının altından bir nebze ışık girse de ben sadece o odada senin kokunla kalmak istiyorum. Etraf aydınlanmasın ki kimse acı durumumu görmesin. Bu acı durumu bir sen, bir...

Bir köyde üç yoldaş varmış. Bunlardan biri tavşanmış, biri kargaymış, biri de tilkiymiş. Tilki, diğer arkadaşlarından çok daha kurnazmış. Karga ile tavşanı sevmezmiş. Onları zehirlemek için bir oyun kurup plan yapmış. Tavşan ile kargayı evine çağırmış ve onları zehirlemeye çalışmış. Tavşan, tilkinin planını fark etmiş. Usulca tabakları değiştirmiş ve kargaya...

CANER İNEP   Gece yarısı, Günkara’nın üstüne kara bir örtü gibi çökmüşken Baran ve Karaltı, Eski Saat Kulesi’nin önündeydi. Rüzgâr taşlara çarpıp uzun uzun uluyordu, sanki ona geri dönmesini söylüyordu.  Fakat Baran, kararlılıkla adım attı. Kuleye giden kapı, kendi kendine açıldı… gıcırdayarak.  Karaltı, Baran’ın ayağına sürtünüp mırıldandı. Bu mırıldanma, uyarı gibiydi.  İçeri girdiklerinde, uzun bir...

Büşra Eraltuğ “İçimdeki fırtına sessizdi; ama beni ben yapan oydu.”Bazı geceler vardır, insanın içine çöker. Dışarıdan hiçbir şey görünmez, yüzünde hafif birgülümseme bile olabilir. Ama içerde, göğüs kafesinin en kuytusunda, sessizce kanayan bir yervardır. Şarkıların sustuğu, kelimelerin bittiği, insanın kendine bile itiraf edemediği o derin,karanlık oda… Orada büyür insan aslında....