Etiket: öykü

Cevriye Oymak           Babamı son yolculuğuna uğurlamadan önce başköşesi yoktu bizim soframızın. Yuvarlaktı. Büyükçe bir yuvarlak. Baba eliyle yapılmış, baba sofrası.  Mendil kapmaca oynayan çocuklar gibi dizilirdik etrafına. Sofraya oturan hiç kimse kendini diğerinden ayrıcalıklı hissetmeyecek, zengin yoksul, ev sahibi misafir aynı konumda olacaktı. Sofranın dört...

Zeynep Naz Sökmen Buz gibi havanın rüzgarla beraber tenime çarptığını ama terlediğimi hissedebiliyordum. Mor atkımı gözlerimin altından boynuma kadar indirdim ve karşımdaki beyaz boyalı binaya doğru yürüdüm. Telli bir müzik aletinin melodisi ilişti kulaklarıma ve düşündüm ama ne olduğunu çıkaramadım. Bahçe girişinin kapısına geldiğimde, eldiven giymiş olmama rağmen ellerim kaskatı...

Pınar Öksüz Bugün Tanrı’yı gördüm.  Yani benimkisini, kendi Tanrım’ı.  Denizin tam üstündeydi ve gökyüzünü kaplamıştı. Direkt bakmıyordu ama biliyorum, gözünün ucunun bende olduğunu.  “Bugün, bulut olmak istemiş canı herhalde” dedim yüksek sesle. Ama ne bulut. İzmir denizinin üzerine gölgesini bırakmıştı nazikçe. Uzanıvermiş yüzüstü, öylece.  Hani sere serpe derdim ama, annemin...

Zeynep Naz Sökmen Buz gibi havanın rüzgarla beraber tenime çarptığını ama terlediğimi hissedebiliyordum. Mor atkımı gözlerimin altından boynuma kadar indirdim ve karşımdaki beyaz boyalı binaya doğru yürüdüm. Telli bir müzik aletinin melodisi ilişti kulaklarıma ve düşündüm ama ne olduğunu çıkaramadım. Bahçe girişinin kapısına geldiğimde, eldiven giymiş olmama rağmen ellerim kaskatı...

 Şeyma Yılmaz “Çok uzaklara gitsem her şey düzelecek gibi,” dedi elindeki kürekle ateşin küllerini toplarken. “Düzelecek olsa benimki düzelirdi,” diyemedim. Dün gibi,ondan önceki gün gibi,beş sene öncesi gibi sessiz kaldım. Huy haline gelmişti bu sessizlik bende. İçimi çürüten,mecalimi kıran,oturduğum yerden ruhumu olur olmaz yerlere sürükleyen,her şeyden vazgeçiren bir huy.  Gidersem...

Büşra Eraltuğ “İçimdeki fırtına sessizdi; ama beni ben yapan oydu.”Bazı geceler vardır, insanın içine çöker. Dışarıdan hiçbir şey görünmez, yüzünde hafif birgülümseme bile olabilir. Ama içerde, göğüs kafesinin en kuytusunda, sessizce kanayan bir yervardır. Şarkıların sustuğu, kelimelerin bittiği, insanın kendine bile itiraf edemediği o derin,karanlık oda… Orada büyür insan aslında....

31 Mart 1984’te İstanbul’da doğdu. Kocaeli Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik bölümünü 2007 yılında sınıf ikinciliğiyle bitirdi. Üniversite bünyesinde 2006’da çıkarılan ‘Birinci’ ve ‘Genç Açı’ adlı gazetelerde haberler yaptı. Aynı tarihte ‘Haber Ajansı stajını da başarıyla tamamlayarak sertifikasını aldı. ‘İletişim Sürecinde Karikatürün değişen İşlevi ve Gazete Karikatürlerinin Analizleri’ adlı tezi Kocaeli...