Lübbey’in kiremitleri ayaklar altında… Kanatlarıydı evlerin geçmiş günlerde İndikçe yalnızlıklar soğuk taş duvarlara Süzülen gözyaşları bıraktıkça izlerini ruhlara Kırıldıkça hayaller ufuklarda Dökülüverdi kiremitler de ayaklarımızın altına. *** Asil duruşuyla ne sırlar saklamıştı gök kubbeden Boşluğun limanı metruk evler Derin ve girift, soğuk yalnızlıklar Isıtıvermişti kırmızılıklarıyla. *** Lübbey’in kiremitleri şimdi Ayaklar altında, kırık dökük Tıpkı ben...