Etiket: 2025

BAHADIR BORANLI Bugün bir iyilik yap kendine beni öldür,Ben senin ihtirasın, nefretinim bir yerde.Ne derlerse desinler beni hemen öldür,Gölgen gibi peşinde günahınım bir yerde. Kurtul benden sessizce kör kuyularda bırak,Darağacı kur bana ya da kor ateşte yak,Ya da vahşi celladın kemendinde boğarak,Öldür! Ben günahların şahidiyim bir yerde. Artık sen ben...

İbrahim Halil BAYRAM  Bir özlemin, bir kaybın ve sessiz bir kabullenişin üç hâli bazı gecelerkelimeler, suskunluğun tek tanığı olur.Bir bakış, bir sessizlik, bir gidiş… Hepsi birer yankıya dönüşür içeride.Bu satırlar, bir kalbin kendiyle konuşmasıdır; ne bağırış, ne unutuş.Sadece var olan acının, özlemin ve kabullenişin sessiz dili. “ Yağmurun Ardında Kalanlar”...

Serpil Yıldız Özdemir Önce esnedim öylesine sonra tek tek parmaklarımı kıtlattım, “Ne olmadığını bulursan ne olduğunu bulursun.” diyen Osho’nun peşinden gitmeye hazırdım artık. Nasıl? Sizce yeterince ilgi çekici bir ilk cümle mi? Soruyorum çünkü bu cümle ilk romanımın girizgahı olacak ve herkes bilir ki bir romanın ilk cümlesi çok önemlidir....

Geceye inat sana ağlıyorum, Umrumda değil dökülenler. Bir külden ibaret güllerim Bir baykuşun bir çift gözünde buldum o iki ayrı maziyi, Bizi talan eden bir yağmur ortasındaki güneş. Perdeyi aralıyorum… Güneş… Sonra, Sonra… Bir umut savaşı düşüyor içime, Hangimiz sağ kalacağız kim bilir? Şöhretten saydığın kelimeleri çiziyorum gözlerine Ve bitiyor...

Cengizhan Gökgöz Sabahın erken saatlerinde Altındağ Karakolu’nun demir kapısı ağır bir gıcırtıyla açıldı. Hilal, adımlarını yere sağlam basarak içeri girdi. Üniforması yeni ütülenmişti, ama gözlerindeki kararlılık çok daha eskiydi. Bugün onun ilk günüydü. Komiser Hilal. Bu unvanı taşıyan ilk kadın, belki de son olmayacaktı. Ama şimdilik, yalnızdı. Koridorda yürürken gözler...

Birsen Eker Klavyeden çektiğim el ekrandaki son cümleyi bıraktı; sessizlik odayı bir örtü gibi sardı. Köy ve Kent’in kapanış satırı ekranda sabitlenmiş, ben sandalyede yorgunluğa teslim olmuştum. Gözlerimi araladığımda nemli toprak kokusu ciğerlerime doldu. Bir an için yalnızca odada değil, yazdığım dünyada da bulunduğumu fark ettim. Burası Işık Köyüydü; yıllarca...

Doğan Soydan Bazen bir sessizlik çöker dört duvar arasınaZifiri karanlıktayım sanırımUnuturum nerede olduğumuSesin gelir kulağıma birdenDinlerim dinlerim yoksun.Bazen bir kapı açılır sanki odalardan biriGölgeni arar gözlerim senden önceDuymak isterim ayak sesiniÇıkıp geleceksin sanırım hemenBakarım bakarım yoksun.Bir ağrı düşer yüreğime bazenUzanırım ilaç kutusuna can havliBilirim bencileyin acı çektiğini böyle zamanlarMutfağa koştuğunu...

Meryem Güngör Öyle soğuktu ki hava,Sımsıkı kapatmıştım gözlerimi.Bedenimin sol tarafı bir boşluktu.Bilmediğim sesler vardı; neresiydi burası?Soğuk, dar bir şey tenimi sarıyordu;Sanki vücudumu tutsak etmişti dar bir kumaş.Islak, soğuk toprak kokusu her yerdeydi.Fısıltılar vardı etrafta, daha önce duymadığım.Bir karınca sesi vardı, daha önce işitmediğim…Bir ses duydum: annemin ağladığını,Avazı çıktığı kadar bağırdığını.Bir...

Ela ATEŞ Her yıldız kaydığında, her yeni yaşımda dünya üzerinde dilenecek milyonlarca dilektenyalnızca birini dilerdim: Onunla sonsuzluğa bir bilet. Var olduğum sürece her an yanımdaolsun, ruhuma dokunsun; gördüğüm her manzaranın sonunda gözlerimiz kavuşsun isterdim.Şimdiyse kahvenin en zarif tonlarını ve üstüne ektiği nadide çiçekleri barındıran o güzelmanzaranın, 26 yıl önceden kalma...

AKIN TAŞ Şiirim bir yalanı kuruyor bu duraklardaElinde kitap, yorgun bir çocuk duruyorBilmem nereye doğru biletim hazır ve saat ikiyi vuruyorEskiyince gömleğim, solunca sıcaklardaUyduruk trenlerde, renkler gözümü yoruyorAğzımda küfürlerim,yüzümde ıslak terimKızılay’da öğlen oluyorNerdesin!Hatıran, avcumda sımsıkı ve tertemiz yapayalnız duruyorGeçmişle geleceğin içindesin..Otobüs duraklarında genzim doluyorKulağımda veda ederken ki sesinTer kokusu, kalabalık...

Özge Nur Botan Gerçek ile masalın birbirine değdiği o ince çizgi, Latife Tekin’in dilinde genişliyor şimdi:Yoksunluk büyüye, keder anıya, sıradan hayat başka bir dünyanın kapısına dönüşüyor. Hemyaralı hem ısrarcı, tıpkı her şeye rağmen filizlenen bir yabani ot gibi bir hayat. Sanki köykıyısında unutulmuş bir kuyunun başında duruyor, suyun dibinden gelen...