Gülhan Kartay Bugün kendimle tartıştım.Zaman omzuma yaslandı, fısıldadı.Karanlık sessizce gözledi.Ölüm araya girdi:“Sen neyi bekliyorsun?” dedi. Ayaklarımın dibinde dönen küllerde,her biri bir kırık,her biri unutulmuş geçmişim.Rüzgar geçti,yüzüme dokundu,hafifçe fısıldadı:“Başlamaktan korkma.” Gülümsedim.Gözlerimi kapadım,kendi enkazımdan bir kapı açtım.Adımlarım hafifti,ama her biri yeniden doğan bir hayatın sesi. Ve fısıldadım:“Ölüm bile geri çekilir;İnsan, kendi küllerinden...